شورای موقت سوسياليست ها ی چپ ايران
تاريخ چاپ
آبان ۱۳۹۵
تاریخ روز


پيام شوراي موقت سوسياليست‌هاي چپ ايران
پيام به کنگره هشتم سازمان اتحاد فدائيان خلق ايران

رفقاي گرامي!
شوراي موقت سوسياليست‌هاي چپ ايران درودهاي گرم و صميمانه خود را به مناسبت برگزاري هشتمين کنگره سازمان ابراز مي‌دارد و براي شما موفقيت هرچه بيشتر در تدوين برنامه و سياست‌هاي آتي و وظائف پیشاروي آرزو دارد.
رفقاي عزيز!
کنگره شما در شرايطي برگزار مي‌گردد که بن‌بست و نابساماني اوضاع در ايران و ادامه تنش و بحران در منطقه ويژگي آن است. در ايران، جمهوري اسلامي در محاصره مشکلات حل ناشدني و تنگناهاي غيرقابل خروج است. سياست‌هاي نظام در عرصه‌هاي مختلف اقتصادي، مالي، سياسي و فرهنگي و بحران‌سازي‌هاي داخلي و خارجي آن، نتايج ويرانگر خود را در تحميل فشارهاي سنگين ناشي از گراني و تورم فزاينده و مهار نشدني بر مردم، در فرار سرمايه‌‌ها و استعدادها و مغزها از کشور، در پي‌آمدهاي مجازات‌هاي اقتصادي، در سرازير شدن بيش از پيش سرمايه بسوي سوداگري و در ايجاد اختلالات و عوارض اجتماعي و رواني جامعه، هر روز بيشتر نشان مي‌دهد. اقشار و طبقات پائيني و مياني جامعه، کارگران، معلمان، تهيدستان، زنان و جوانان قرباني اصلي اين سياست‌اند.
پاسخ مافياي نظامي- مالي حاکم به‌مشکلات روزافزون و به مطالبات معيشتي و آزادي‌خواهانه مردم، ادامه و گسترش فشار و سرکوب و بحران‌سازي در داخل و خارج از کشور است. مافياي حاکم بر ايران که با فروش ثروت و منابع کشور زندگي مي‌کند، حراج ثروت و سرمايه امروز و نسل‌هاي آينده را به وسيله‌اي جهت ثروت‌اندوزي خود و پرداخت امتيازات و هزينه خيل عظيم پاسداران حاکميت و نيروي میليوني اطلاعاتي و امنيتي و وابستگان آنها تبديل کرده است. از سوي ديگر با اجراي سياست گسترش واردات رسمي و غيررسمي که در سال گذشته به رقمي بالغ بر ٨۰ ميليارد دلار رسيد، اقتصاد و توليد داخلي را ويران و بيکاري میليون‌ها نفر را سبب شده است. در منطقه نيز تنش و جنگ که دامنه آن با تجاوز آمريکا به عراق در همه جا گسترده شد، همچنان ادامه دارد. اين جنگ و تنش که جرج بوش و کاخ سفيد آنرا «مناقشه جهاني» و «جنگ ايدئولوژيک تعيين کننده عصر ما» ناميده‌اند، هم اکنون تمامي خاورميانه بزرگ را که مرزهاي آن از پاکستان تا مراکش و شاخ افريقا امتداد دارد، در بحراني عميق فرو برده است. سرنوشت کشور ما، به‌مثابه يک کشور بزرگ و مؤثر در تحولات خاورميانه، با سرنوشت اين منطقه که به دليل وجود ذخائر نفتي، موقعيت استراتژيکي و قرارداشتن اسرائيل در آن، منطقه‌اي حساس و پر اهميت و از مناطق مهم مورد توجه آمريکا بشمار مي‌رود، گره خورده است. به همين جهت وجود نظامي استبدادي- ديني، قدرت طلب و ماجراجو و بي‌مسئوليت مانند جمهوري اسلامي و يا نظامي دمکراتيک در ايران، نه تنها براي مردم کشور ما و منافع آن، بلکه براي تمامي مردم و کشورهاي منطقه حائز اهميت است. ايراني مستقل و آزاد و دمکراتيک در تغيير شرائط کنوني منطقه و ايجاد صلح و امنيت در خاورميانه، نقشي ترديد ناپذير دارد. اين واقعيت، ابعاد ملي- منطقه‌اي اهميت مبارزه براي پايان دادن به نظام حاکم و استقرار دمکراسي در کشور ما را نشان مي‌دهد، ابعادي که از رهائي مردم ما و زيست آنها در آزادي و استقلال فراتر مي‌رود و تحقق آن تنها بوسيله مردم و آزادي‌خواهان ايران ممکن خواهد بود.
گرچه رژيم جمهوري اسلامي همچنان از ظرفيت‌ها و امکانات مالي، نظامي و انساني قابل توجهي براي حفظ و ادامه حاکميت خويش برخوردار است و سياست سرکوب و کنترل گسترده آن از يک‌سو و انفعال سياسي و فقدان دورنما و اميد به تغيير در ميان مردم از سوي ديگر، شرائط دشواري براي سازمان دادن مبارزه در ايران بوجود آورده است، معهذا نبايد ناديده گرفت که در کنار عوامل نامساعد، به دليل تحولات ايجاد شده در ساختار جامعه، در مناسبات اقتصادي- اجتماعي و در ذهنيت مردم، ما با عوامل عيني مساعدي براي مبارزه جهت تغيير شرائط کنوني و استقرار نظامي دمکراتيک روبرو هستيم:
دانشجويان به اقتضاي نياز به مطالعه، پژوهش و بحث و تبادل انديشه، به آزادي و فضاي باز نياز دارند و اين امر آنها را به‌طور ناگزير، هر روز بيشتر به مقابله با استبداد ديني مي‌کشاند. محروم بودن جوانان از بسياري نيازها، نداشتن آزادي، بيکاري روزافزون، مشکلات تحصيلي، فشارهاي روزمره و دورنماي ناروشن، نامطمئن و نوميدکننده آينده، شرايطي را بوجود آورده است که آنها تأمين نيازهاي خود را در چارچوب اين نظام هر روز بيشتر ناممکن مي‌بينند و به‌مثابه يک گروه اجتماعي پرتحرک، ناچار به تلاش براي گذار از اين نظام و استقرار شرائطي تأمين کننده اين خواست‌ها و نيازها روي مي‌آورند.
حضور و شرکت روزافزون زنان در بخش‌هاي مختلف حيات اقتصادي، اجتماعي، سياسي و فرهنگي که پديده‌اي بي‌مانند در کشور ما و عاملي مهم در استقرار جامعه مدني و نظامي دمکراتيک است، زنان ايراني را به‌مبارزه‌اي همه جانبه با جمهوري اسلامي و ارزش‌هاي واپس‌گراي آن کشانده است. پافشاري حاکميت در حفظ قوانين، سنت‌ها و ساختارهاي کهنه و ناسازگار با الزامات جامعه نو، زنان ايران را بطور اجتناب ناپذير به تشديد اين مبارزه و سمت‌گيري در جهت حذف اين ارزش‌ها و پاسداران آن مي‌کشاند.
کارگران، زحمتکشان، معلمان و ساير مزدبگيران براي دست‌يابي به خواست‌ها و مطالبات خود، راهي جز گسترش مبارزه ندارند. مبارزه اين اقشار و طبقات اجتماعي به‌خاطر مطالبات اقتصادي، اجتماعي و سياسي بطور سدناشدني ادامه خواهد يافت و اين خود عامل پويائي و گسترش مقاومت‌هاي آتي و مقابله آنها با نظام است.
با همه اينها، اين مقاومت و مبارزات و بطور کلي وجود تمايل به تغيير در ميان مردم، به تنهائي نمي‌تواند به تغييرنظام منجر شود و يا عامل برانگيختن جنبش همگاني گردد. گرايش و تمايل مردم به تغيير، زماني مي‌تواند به جنبش همگاني براي تغيير تبديل شود که عوامل و شرايط ديگري نيز موجود باشد. وجود نيروهاي سياسي سازمان‌يافته، وجود تشکل‌هاي سياسي بزرگ و فراگير براي دامن زدن و سمت دادن به اين مبارزات و ايجاد پيوند ميان مقاومت‌هاي پراکنده مردم، براي پيش‌برد مبارزات جاري و ارتقاء آن به سطح جنبش همگاني، بر اساس ارائه دورنمائي از نظام جايگزين و ويژگي‌ها و ساختارهاي آن، از عوامل اساسي و ضروري براي ايجاد تغيير و تحول و پايان دادن به حيات نظام حاکم است.
اين نياز مبرم و اساسي، همه ما را به گام برداشتن در راه پاسخ دادن به آن فرا مي‌خواند. تلاش براي پايان دادن به پراکندگي موجود، تلاش براي متحقق ساختن اتحادها و ائتلاف‌هاي بزرگ وظيفه‌اي است که به رغم کوشش‌هاي ناموفق و دستاوردهاي ناچيز تاکنوني، بايد بطور پيگير به آن ادامه داد. در مبارزه براي استقرار دمکراسي در ايران، جنبش چپ و سوسياليستي نيروي اجتماعي بزرگ و انکارناپذيري است. اين جنبش با وجود تأثيرات منفي در گذشته، با وجود خطاهاي بزرگ و نفوذ افکار غيردمکراتيک در آن، در تاريخ مبارزات مردم ما و در پيکار براي آزادي، عدالت اجتماعي و بهبود شرائط زندگي زحمتکشان سهمي مؤثر و فراموش ناشدني داشته و در اين راه قرباني‌هاي بي‌شمار داده است. امروز نيز شرکت و نقش فعال اين جنبش در مبارزه عليه جمهوري اسلامي، يکي از شرايط ضروري براي تغيير و تحول در ايران و يکي از ضامن‌هاي اصلي استقرار دمکراسي، بهبود زندگي مردم، استقلال کشور و رشد و توسعه آن است. اما ايفاي چنين نقشي، بدون حضور سازمان‌يافته آن در صحنه سياسي ممکن نخواهد بود.
تلاش‌هاي چند سال گذشته در خارج از کشور و فعاليت‌هائي که به‌ويژه در دو سال اخير در جهت وحدت نيروهاي چپ دمکرات جريان داشته است، هم اکنون ما را به متحقق ساختن بخشي از اين وظيفه و زمينه‌سازي وحدت ميان بخش‌هائي از اين جنبش نزديک کرده است.
اميدواريم در جريان بحث‌هاي اين کنگره و ادامه اين بحث در نشست‌هاي بعدي، بتوانيم سازمان بزرگي در برگيرنده شمار هر چه بيشتري از نيروهاي چپ سوسياليستي خارج از کشور را پي‌ريزي کنيم و در راه توسعه و گسترش صفوف آن در داخل و خارج گام‌هائي مؤثر برداريم.
يکبار ديگر براي کنگره شما، موفقيت هر چه بيشتر به‌ويژه در زمينه اتخاذ تصميمات و رهنمودهاي ضروري در اين ارتباط، آرزو مي‌کنيم.
کميته هماهنگي شوراي موقت سوسياليست‌هاي چپ ايران
۲۵ ژوئيه ۲۰۰٨


برگشت به صفحه اول